دعا ندبه کد 404 بسته 50 عددی

دعای نُدبه از دعاهای مشهور با موضوع اِستِغاثه (زاری و کمک‌خواستن) از امام زمان(عج) و تأسف خوردن بر غیبت آن حضرت است. این دعا را اولین بار محمد بن جعفر مشهدی در کتاب المزار الکبیر نقل کرده و سپس سید ابن طاووس در کتاب اقبال الاعمال آن را به امام صادق(ع) نسبت داده و خواندنش را مستحب دانسته است. خواندن دعای ندبه را در عید فطر، عید قربان، عید غدیر و روز جمعه مستحب دانسته‌اند. دعای ندبه شامل حمد و ثنای الهی و درود بر پیامبر(ص) و آل او، حکمت برگزیده شدن انبیاء و اولیاء و مهمترین فراز زندگی هر یک از پیامبران اولوالعزم، خلافت حضرت علی(ع) و بیان قسمتی از فضایل آن حضرت، بی‌وفایی و شقاوتمندی دشمنان دین، استغاثه و اظهار شوق نسبت به آخرین بازمانده معصوم خاندان رسالت، درخواست تعجیل فرج و روی کار آمدن دولت حق، از بین رفتن باطل و محکم شدن پیوند با امام زمان(عج) است. دعای ندبه مشتمل بر استغاثه و استمداد از امام زمان(عج) و تاسف بر غیبت و گریه از فراق ایشان است؛ از این‌رو به این نام شهرت یافته است.[1] ندبه به معنی فراخوانی و نیز گریه و ناله است.برخی ندبه را گریه ای می دانند که با یاد آوری خوبی های فقید همراه باشد.[2] سید ابن طاووس(م 664ق)، در اقبال الاعمال نوشته که دعای ندبه در چهار عید خوانده شود.[6] و از امام صادق (ع) نقل کرده که مؤمنین پس از اتمام دعا، به صورت سجده، سمت راست صورت خود را بر زمین بگذارند و عباراتی را بگویند و پس از آن، سر برداشته و دست‌ها را بالا برده و حاجات خود را از خداوند متعال بخواهند.