کتاب رايانش مه در اينترنت اشياء اثر جمعی از نویسندگان انتشارات پندار پارس

پیش‌بینی می‌شود تا پایان دهه حاضر بیش از 50 میلیارد دستگاه به شبکه متصل شود. با این‌حال، ممکن است این دستگاه‌ها و همچنین کلان‌داده‌های مربوط به آنها در حوزه‌های مختلفی مانند؛ خدمات اورژانس، بازی، مراقبت‌های بهداشتی، واقعیت افزوده، گراف/داده‌کاوی و غیره ناهمگن بوده و فرکانس نامنظم تولید کنند. در چنین مواردی، معماری چهار لایه IoT مبتنی بر ابر متمرکز، چابکی و کارایی مناسب را جهت ارائه خدمات به مشتریان نخواهد داشت. این در حالی است که بسیاری از این خدمات از طریق معماری سه لایه رایانش مه قابل‌ انجام بوده و علاوه ‌براین، پیش‌پردازش، ارتقای امنیت و حفظ حریم خصوصی، پالایش داده‌ها، خدمات ارائۀ محتوا، خدمات متمرکز بر متن و غیره در فضای مه عملکرد بهتری خواهند داشت. رایانش مه را می‌توان نوع اصلاح‌شدۀ پارادایم رایانش ابری سنتی در لبۀ شبکه دانست که به ایجاد سرویس‌های پیشرفته‌تر کمک می‌کند. در این حالت، مه به عنوان یک واسطه وظایفی را انجام می‌دهد که اَبر از راه دور قادر به انجام آن نیست. ازاین‌رو، راهکار منطقی این است که خدمات IoT مأموریت‌محور، خدمات چندرسانه‌ای و سایر خدمات در معرض تأخیر که به پردازش و پاسخ بسیار سریع‌تری نیاز دارند الزاماً در مه اجرا شوند تا بتوانند پاسخگوی درخواست‌های مکرر و رفتار‌های غیرمنتظره و غیرقابل‌اطمینان مشتریان باشد. و این در حالی است که همچنان تمامی امور مربوط به؛ داده‌های بزرگ، یادگیری عمیق، ذخیره‌سازی بلندمدت و سایر امور پردازشی توسط ابر انجام می‌شود.