کتاب دختر خوب بد اثر آلیس فینی ترجمه پریسا رجوند انتشارات هاترا

گپ‌وگفت‌مان کمتر از سه دقیقه طول کشید. کمتر از دو دقیقه پشتم را به کالسکه کرده بودم. یک دقیقه بعد دنیای من به پایان رسید. کالسکه خالی بود. زمان از حرکت ایستاد. ناگهان تمام فضای سوپرمارکت ساکت شد، انگار کسی صدای آنجا را کم کرده بود. زندگی پرسروصدای همیشگی ناگهان خاموش شده بود. هرگز فکرش را نمی‌کردم که روزی آرزو کنم کاش صدای گریۀ بچه را بشنوم. کاش صورت سرخ از اشکش را ببینم. کاش صدای جیغ‌وفریادش را بشنوم، اما تنها صدایی که می‌شنیدم، صدای ضربان قلبم بود. بعد از چندین و چند روز، انگار تازه از خواب بیدار شده بودم. به کالسکۀ خالی خیره شدم و با خودم فکر کردم شاید بچه را در خانه جا گذاشته‌ام. مثل دیروز که از فرط خستگی، تلفنم را در یخچال گذاشته بودم. شاید امروز هم قبل از اینکه از خانه بیرون بزنم، فراموش کرده بودم بچه را در کالسکه‌اش بگذارم. اما بعد، یاد پیرزن افتادم. یاد اینکه او بچه را توی کالسکه دیده بود. دوستم هم بچه را دیده بود. خودم هم همین پنج دقیقه پیش او را دیده بودم. شاید هم ده دقیقه پیش. اصلاً آخرین‌بار کی او را دیده بودم؟ وحشت بندبند وجودم را فراگرفته بود. دور خودم چرخیدم. هراسان نگاهی به این‌سو و آن‌سوی سوپرمارکت انداختم. نبود. بچه آنجا نبود.