کتاب زنی در جزیره ای گمنام اثر زهرا زواریان انتشارات قدیانی

راوی این داستان، یک پروفسور مرد است که خود سرپرست گروهی از باستان‌شناسان است. داستان از این قرار است که گروهی از باستان شناسان در جزیره‌ای حوالی مصر مشغول حفاری و جستجوی بقایای انسان بودند که جسد زنی را در آنجا پیدا می کنند که در حالی که مربوط به صدها سال قبل از میلاد مسیح است ولی سالم باقی مانده است. معمای این داستان همین است که چگونه بعد از گذشت سال ها جسد کاملاً سالم است! به همین منظور گروهی از باستان شناسان ایرانی از طرف یونسکو دعوت می‌شوند که به همراه این پروفسور، این معما را حل کنند. در جستجوهای انجام شده، لوح‌هایی از این زن پیدا می‌شود و قصه زندگی این زن از لابه لای این لوح‌ها روایت می‌شود. در بخشی از کتاب می‌خوانیم: عده زیادی شیون مرا دیدند و با گریه من اشک ریختند. وقتی سارینا را داخل خاک گذاشتیم انگار مادری را از دست داده بودیم. اشک به چشم‌های همه راه یافته بود. حسی پاک و ناشناخته ما را در بر گرفته بود. حسی که هم آشنا بود هم بیگانه. هیچ‌کدام از ما چنین لحظه‌ای را تجربه نکرده بودیم. چه نسبتی بین ما و سارنا برقرار شده بود؟ چرا دکتر کارلوس اشک می‌ریخت! سارنا را داخل خاک گذاشتیم و بنای یادبود برای او بنا کردیم. روی تکه چوبی تصویر سارنا حک شده بود. روی آن نوشته بود: اسطوره‌ای باور نکردنی.