کتاب پستونشین اثر حسین مافی نشر متخصصان

روبه‌رویم آینه‌ای را می‌بینم. بعد از این همه طی مسیر، می‌خواهم خودم را نگاهی بیندازم. دلم می‌خواهد موهای سرم، پالتوام و لب‌های خشک شده‌ام را ببینم. جلوی آینه می‌ایستم. دارم خودم را نگاه می‌کنم که نگاهم به چشمانم می‌افتد. درون چشمانم، روی مردمک سیاه آن، تصویر سازه‌ی سنگی را می‌توانم ببینم. توجهم را به خودش جلب می‌کند. به مانند بخار روی شیشه در سرما، نقش بسته است. کبریت را از جیبم بیرون می‌آورم. تکه‌ای پنبه روی سر آن می‌بندم و سعی می‌کنم نقش سازه را پاک کنم. همانطور که نوک پنبه‌ای کبریت را به چشمانم می‌مالم، آرام می‌روم تا روی صندلی طلایی که انگار جای بزرگان است، بنشینم. آتشکده‌ی سازه درست روبه‌روی من شعله‌ور است. حرارت شعله، همه جا را با نور زردش روشن و من را خیره خودش می‌کند. حس می‌کنم داخل چشمانم می‌سوزد. سوزشش دارد بیشتر می‌شود. با عجله خودم را جلوی آینه می‌رسانم. به داخل چشمانم زل می‌زنم. روی مردمک مشکیم را نگاه می‌کنم. آتشی به جان سازه افتاده است. دارد آن را از بین می‌برد و نابودش می‌کند. نوک کبریت را محکم در مشتم می گیرم. نوک تیز پنبه‌ای آن را از شدت درد به چشمانم می‌مالم. اثری ندارد. تصویر آتش در انعکاس آینه بزرگتر و ویران کننده‌تر می‌شود. چشمم دارد می‌سوزد. درد می‌کشم. حس می‌کنم دارم کور می‌شوم. بالاخره صبرم ته می کشد...