کتاب نهم نوامبر اثر حنانه کمالی نشر متخصصان

زمانی که سخن از متون ادبی و شاعرانه به میان می‌آید، کشورمان ایران‌زمین سخنان زیادی برای گفتن دارد. از نویسندگانی که در این حوزه می‌نویسند می‌توان به عباس معروفی، جلال آل احمد، سیمین دانشور و.. بیش از صد و یا هزار نویسنده اشاره کرد و حال این‌بار توسط نویسنده‌ای نوجوان اثری ادبی نگاشته شده است. اکثر نویسندگان نوپا و کسانی که به تازگی به نوشتن روی آورده‌اند با آغاز آثارهایی عامیانه رویکرد خود را محک می‌زنند و با سبک نوشتن‌شان دریچه‌ای را به روی خود می‌گشایند. اما این بار در اتفاقی شگفت، حنانه کمالی با قلم زدن اثری ادبی و با قلمی کهن که گویی سخن از عصر دیرینه دارد، دریچه ادبیات را این‌گونه بر روی خود گشود. دست‌هایم را قفل گردنش کردم؛ همانند پاسبانی که قاتلی زنجیره‌‌ای را به آغوش می‌کشد. حرفی نمی‌زد، چیزی نمیخواست، حتی دست و پاهایش آرام گرفته بودند و درخواست جرعه‌ای هوا برای زندگانی نداشتند. آرام بودنش آدمی را حیران می‌کرد! به راستی او که بود؟ همانی که آرزویش مرگ بود، نه برای خلاص شدن بلکه برای ماندن ابدی در کنار زیبای خفته‌اش؛ زیبای خفته‌ای که هیچگاه خواستگار بیدار شدن نبود و نخواهد بود و یا آن شیرینی که هیچ‌گاه ضجه‌های فرهاد را نپذیرفت. حال رقص قلم بهم ریخته‌ای در بازی روزگار و این نویسنده پیر در کالبد جوانی‌ست که کلمات قلبش را که مغز خواستار به زبان آوردنش‌ نیست بر روی کاغذ سفید خویش با یک قلم به نگارش در می‌آورد؛ قلبی که در این بازی تمنای مرگ می‌کند و روحی که در جست‌وجوی زندگی است. قلم خواستار نگارش است اما جوهر به پایان آمده. آری! گویا این آخرین نوشته بید مجنون است؛ همان فرشته‌ی تاریک قصه شب‌ها.