کتاب آنچه گذشت اثر اسماعیل اشراقی نشر متخصصان جلد اول

به نام خالق بی‌همتا که بر انسان منت نهاد و علم به قلم به او آموخت تا بر مشکلات فایق آید. اسماعیل اشراقی فرزند محمد صادره از گناباد متولد ۱۳۳۲ تحصیل را در زادگاهم شروع کردم و به‌دلیل حساسیتی که مرحوم پدرم داشتند از کلاس چهارم به فردوس رفتم و برای اولین بار تلخی غربت بر کامم ریخته شد. هنوز سه سالی نگذشته بود که زلزله ویرانگر سال ۴۷ شهر فردوس را با خاک یکسان کرد که آوارگی و زندگی در چادر و نبود امکانات اولیه را آورد، این زلزله بود. به درخواست پدر برای ادامه تحصیل به گناباد رفتم در این سال‌ها بیماری سخت پدر خانواده را آزار می‌داد که پس از چند سال دست و پنجه نرم‌کردن با بیماری در دی ماه ۵۲ به رحمت ایزدی رفتند. مرگ پدر مصادف شد با سال آخر دبیرستان من که سالی سرنوشت‌ساز بود . از دست‌دادن پدر ضربه سخت و سنگینی بود که مدت‌ها طول کشید که توانستم با شرایط موجود خودم را وفق دهم و به خودم بقبولانم که باید زنده بود و زندگی کرد. زیرا با مرگ پدر برای من همه چیز پایان گرفته بود. اکنون باید باشم تا بار سنگین نبود پدر، مادر را از پای درنیاورد. گرچه بعد فوت پدر بی‌مهری عده ای از دوستان و نزدیکان بیشتر من و مادر را دل‌آزرده می‌کرد و اندک افرادی مثل گذشته ارتباط خود را حفظ کردند که گفتن بعضی حرف‌ها با ذایقه‌ها سازگار نیست. پس از گرفتن دیپلم و خدمت سربازی به استخدام آموزش و پرورش درآمدم و باز دیدن ناگواری‌ها و بچه‌هایی که علاوه بر نداشتن لباس و کفش مناسب مجبور بودند مشق خود را روی مقوا سفید بنویسند چون دسترسی به نوشت افزار کمتر بود ‌، همه اینها پیش‌درآمد نوشته‌هایی ست که تقدیم شما عزیزان می‌شود.