تابلو نقاشی اکرلیک به سبک انتزاعی طرح آبشار زاگرس

در زمان‌های قدیم، در دل کوه‌های زاگرس، آبشاری بود که به “آبشار سرخ” معروف بود. می‌گفتند این آبشار نه از آب، بلکه از خون اژدهایی جادویی سرچشمه می‌گرفت که قرن‌ها پیش توسط کیومرث، اولین پادشاه ایران، کشته شده بود. اما این آبشار، رازی بزرگ در خود داشت: هر کس که جرأت می‌کرد زیر آن بایستد، می‌توانست قدرت اژدها را به دست بیاورد، ولی اگر قلبش پاک نبود، در آتش خشم اژدها می‌سوخت. در آن روزگار، پهلوانی به نام “فرهاد” که از نسل رستم بود، به دنبال راهی برای نجات قومش از خشکسالی بود. او شنیده بود که آبشار سرخ می‌تواند زمین را دوباره زنده کند. فرهاد با اسبش، “شبدیز”، به سوی زاگرس رفت. وقتی به آبشار رسید، رنگ‌های سرخ و قهوه‌ای آبشار مثل خون در دل سنگ‌ها جاری بود و بخار سفید از آن بلند می‌شد، انگار روح اژدها هنوز زنده بود. فرهاد شمشیرش را کنار گذاشت و زیر آبشار ایستاد. صدای غرش اژدها در گوشش پیچید: “چرا آمده‌ای، ای انسان؟” فرهاد با صدایی استوار گفت: “برای قومم آمده‌ام. زمین ما تشنه است و من جانم را برایشان می‌دهم.” قلب پاک فرهاد، اژدها را آرام کرد. به جای آتش، آب زلالی از آبشار سرازیر شد و رنگ‌های سبز و زرد به سنگ‌ها جان دادند. آبشار سرخ به آبشاری زنده تبدیل شد و آبش زمین‌های خشک قوم فرهاد را سیراب کرد. از آن روز، مردم زاگرس هر سال در پاییز به پای آبشار می‌آمدند و داستان فرهاد را برای فرزندانشان تعریف می‌کردند. می‌گفتند رنگ‌های سرخ و قهوه‌ای آبشار، یادگار شجاعت فرهاد است و سبز و زرد، نشانه‌ی زندگی‌ای که او به قومش بخشید.