کتاب نفس جانان اثر فائزه افشار نشر متخصصان

این خاک؟ دنبال چه می‌گشت در این خاک؟! برای خاطر کدام راحتی و احترام پایش بند شده بود؟! به خدای رنگ‌ها قسم که فراموش کرده بود، هر رنگارنگی که زیبا نیست... نه، آخر تو فقط "یکی بود و یکی نبود"‌‌ش را از دور شنیده بودی، پیگیر باقی داستان نشدی. به همان کتابﹺرنگ و رورفته‌ی کوچک قسم که او قرمزﹺ ماهی‌های تنگﹺ شکسته‌ی پسرک را دیده بود که سیاه را انتخاب کرد. او به سبزﹺ آن سرو همیشه‌بهار ایمان داشت که استوار قد علم خواهد کرد مقابل قتلﹺ عام زمستان. او درخششﹺ ستاره‌ی آشفته‌ی پسرک را دیده بود، اما باور داشت روزی فریادﹺ "بسی آفرین بر جهان آفرین" از همگان بلند خواهد شد، آخر خوب می‌دانست تا پشت صدایی به دردی و فهمی و داغی گرم نباشد، لایق هم‌صحبتی روح نمی‌شود. چرا که او سیاوشان را از بر بود... صبر کن ببینم، تو شاید سیاوشان را هم از یاد برده‌ای، یا شاید حتی در نظرت کار عبث و بیهوده‌ای ‌ست؛ که اگر اینچنین است شک نکن که تاریخ نخونده‌ای یا درست تاریخ را نخوانده‌ای یا اینکه تاریخﹺ درست را نخوانده‌ای. چون تاریخﹺ درست، لابه لای افسانه ها پنهان می‌شود تا راهیﹺ زباله‌دانی نشود. می‌دانی، داستان آنجایی تلخ‌تر می‌شود که گاهی تاریخ به قدری بی‌رحمانه و سریع حذف می‌شود و به سمت زباله‌دانی می‌رود تاجایی در دوردست‌ترین خاک‌ها دفن شود که حتی افسانه‌ای هم از آن پیدا نمی‌کنی. کجا دفن می‌شود؟ کسی نمی‌داند و مگر برای کسی مهم است؟ اما تو به دنبالشان بگرد، حتی میان خروارها زباله، حتی اگر بوی متعفنی داشته باشند، بویی مثل سیر و پیاز سوخته، بویی مثل خردل. چون این تنها راهی‌ست که بتوانی فلسفه‌ی سیاوشان را درک کنی. درک کنی که "سیاوشان یعنی در یادت بماند سیاوش‌های این خاک را چه کسانی به خاک و خون کشیدند."...شاید یادت نماند؛ اما چه باک؟ تا دنیا دنیاست، نفس‌ها سیاوشان را حفظ خواهند کرد و تا دنیا دنیاست، نفس‌ها جان خواهند داد از برای نفس‌های جانان‌شان ...