کتاب مروارید سکوت اثر روح اله قهرمانی نشر متخصصان

همیشه در درونمان چیزی می‌جوشد و صدایی به گوشمان می‌رسد، حداقل همه انسان‌ها این صدا را می‌شناسند و می‌شنوند، آری صدای دلمان است ولی سراسیمگی از هیاهوی زندگی ماشینی مجالی نمی‌گذارد برای شنیدن. همیشه به هر چیزی من‌جمله اعضای خانواده، دوستان، فامیل و به تازگی به کامپیوتر و موبایل پناه برده و می بریم تا فقط از خودمان فرار کنیم واقعا چرا؟ چرا اینقدر از دلمان که در سکوت و تنهایی با ما حرف می‌زند می‌هراسیم!؟ در تقابل همیشگی مغز و دل و به تعابیری: عقل و احساس، جسم و جان، زمین و آسمان، فرزانه و دیوانه و غیره غالباً مغلوب مغز می‌شویم ولی به پای دلمان می‌نویسیم! شاید آنقدر دروغ به خوردمان داده‌اند و خودمان هم خودمان را فریب داده‌ایم که بطور قطع پذیرفته‌ایم که همه واقعیت‌ها حقیقت دارند به همان نسبتی که هیچ حقیقتی واقعیت ندارد! مروارید سکوت اعترافات دو زندانی است که داستان ایستگاه پایانی را تعریف می‌کنند که من اگر منتقد روانشناس و فرهیخته یعنی وکیل مدافع مغز باشم می‌گویم: واقعیت به توحش فرزانه و حقیقت به توهم دیوانه ختم می‌شود و صد البته اگر بخواهم جانب انصاف را هم رعایت کرده باشم اعتراف می‌کنم دیوانه از فرزانه خیلی بهتر است! قضاوت اصلی با مخاطب است. و اما مشخصات زندانیان: محبوس واقعی بنام روح‌اله بشماره ۲۵۰ و محبوس حقیقی بنام امیر بشماره ۲۵۱