کتاب یادداشت های یک آدم معمولی اثر امین برهان نشر متخصصان

خیلی وقت بود که دوست داشتم دوباره توی این کوچه‌ها قدم بزنم.با این‌که خاطرات خوبی از اینجا ندارم ولی تمام این بیست و هفت سال خواب همین کوچه پس کوچه‌ها را می‌دیدم.خانه‌ی ما انتهای یک کوچه بن‌بست بود که به تمام کوچه‌های اطراف راه داشت. همیشه قشنگترین خانه بود. گل و گیاه زیاد داشتیم و تمام نرده‌های بالای درب حیاط را شاخه‌های درخت انگور و گلیسیرین پوشانده بود. تمام خاطرات کودکی و جوانیم داخل همین محله بود. جایی که بزرگ شدم و جایی که زندگی کردن یاد گرفتم. آدم است دیگر، ک وقت‌هایی با خاطراتش زندگی می‌کند. ولی من تمام این سال‌ها با خاطرات اینجا زندگی کردم. بدجور دلتنگ بودم. انگار چیزی از وجودم کم شده بود.حالا دیگر دلتنگ نیستم. عجیب است، خوشحال هم نیستم. حس مبهمی است، می‌دانم. وقتی که دور بودم سخت می‌گذشت، حالا هم که نزدیک هستم راحت نیست. اما یک نکته مثبت وجود دارد! حداقل آرامم. بعد از مدت‌ها نه استرس دارم و نه شب‌ها بدخواب می‌شوم. هر قدمی که برمی‌دارم حافظه‌ام بیشتر به کار می‌افتد. تمام سال‌هایی که توی این محله بودم از ذهنم می‌گذرد. همه چیز را خیلی خوب به یاد می‌آورم. من نه گذشته‌ای داشتم نه قرار بود آینده‌ای داشته باشم. به‌وجود آمدن من فقط یک شوخی بود. در تمام سال‌هایی که زندگی کردم، از زندگی‌کردن نفرت داشتم. این نفس کشیدن‌ها و دویدن‌ها و تلاش کردن‌ها برای هیچ خسته‌ام کرده بود. برای من فرقی نمی‌کند کجا باشم و چند سال عمر کنم و چگونه عمرم را سپری کنم.