کتاب بلاتریکس اثر سعید صیدمحمدیان‌زاد نشر زرین اندیشمند

ستاره‌ای بر زمین افتاد و نور ستاره ما را در تاریکی فرو برد... باور دارم که عذاب و سعادت، دو روی یک سکه هستند. غبار ستاره، چیزی به ما نشان نمی‌دهد جز انعکاس روح خودمان. من زمان زیادی را زندگی کرده‌ام. زمانی بسیار طولانی‌تر از آنچه که یک انسان سزاوارش باشد. در پی مأموریتی ابدی... انسان‌ها و هیولاهای بسیاری دیدم. آنچه که از سر گذراندم، پیروزی‌ها و ناکامی‌هایم، تبدیل به افسانه و داستان گشت. گرد زمان روی افسانه‌ها نشست و به خیالات و وهم تبدیل شدند. من پهنه جهان را به چشم دیدم. گرداگرد آن را گشتم. چیزهای زیادی دیدم، زخم‌های بسیار برداشتم. گریه کردم، خندیدم. داستان من دیگر تمام شده اما تاریکی هنوز برجاست. تاریکی، به روح انسان‌ها رسوخ پیدا می‌کند و آنها را می‌بلعد. از آنها جانورانی می‌سازد که انگار هیچ‌گاه ذره‌ای انسان نبوده‌اند. تاریکی، در درون خود انسان‌هاست... برای همین پس از من هم کسانی خواهند آمد. سلحشورانی که درخشش ستاره را دیده‌اند و نور تاریکش را احساس کرده‌اند. آن‌هایی که برگزیده شدند، تا در مسیری گام بگذراند که تماماً درد و رنج است. و این درد است که تطهیر می‌دهد. به آسمان بنگرید. آیا همه ستارگان در جای خود هستند؟