کتاب کوچه ی جان اثر مانا قصابیان نشر متخصصان

برای تو می‌نویسم؛ برای تویی که حضور کوتاهت در زندگی‌ام، کافی بود تا معنای بودن را بیابم. از همان لحظه‌ای که در کوچه صدای قدم‌هایت در گوشم نشست و نگاهت با نگاهم پیوند خورد، جرقه‌ای در قلبم روشن شد؛ جرقه‌ای که در تاریکی، چراغ جانم شد. هر نگاهت، هر صدایت و هر قدمت، جان تازه‌ای در رگ‌هایم جاری می‌کرد و امید را به تنها چاره‌ی ماندنم می‌ساخت. با تو من دوباره زاده شدم؛ با تو آموختم که عشق، ایمان به زندگی است. و من با تو مسلمان شدم. گرچه فاصله، تو را از من ربود، اما حضور تو در خاطرم جاودانه ماند. رفتی، اما عشق تو نرفت؛ هنوز در هر کوچه و هر خاطره، رد پای تو را می‌بینم. من مانده‌ام در همان جایی که عشق آغاز شد، با دلی که هر روز برایت می‌تپد. سال‌ها گذشته و هنوز در همان کوچه جا مانده‌ام؛ همان جایی که نخستین بار قلبم برایت لرزید. من زنده‌ام، اما بی تو زندگی نمی‌کنم. روزها می‌گذرند، اما من در همان لحظه‌ی آغازین مانده‌ام، جایی که عشق در رگ‌هایم جاری شد. من زنده‌ام، و زندگی را در یاد تو معنا می‌کنم. عشق، تولدی دوباره برای جان است؛ تولدی که با آمدنت تجربه شد و با یاد تو ادامه دارد. شاید تقدیر فرصتِ با هم بودن را نداد، اما عشق من به تو فراتر از تقدیر است؛ عشقی که نه زمان می‌شناسد و نه پایان.