کتاب مقاوم سازی و بهسازی سازه‌های فولادی با ورق‌های FRP در برابر بارگذاری لرزه‌ای، ضربه، خستگی و انفجار اثر جمعی از نویسندگان نشر دانشگاهی فرهمند

سازه‌های فولادی در طول چرخه بهره‌برداری خود همواره در معرض عوامل مخرب و تغییرات شرایط بارگذاری قرار دارند. عواملی نظیر خستگی ناشی از بارهای تناوبی در پل‌ها و سازه‌های صنعتی، خوردگی محیطی، تغییر در آیین‌نامه‌های بارگذاری و ارتقای سطح انتظارات عملکردی، لزوم بازنگری در ظرفیت باربری و در بسیاری از موارد، تقویت اعضای سازه‌ای را ایجاب می‌کند. در کنار این موارد آسیب‌رسان تدریجی، رخدادهای حدی مانند زمین‌لرزه‌های شدید، بارهای ضربه‌ای و انفجار، نیازمند سطح بالایی از مقاومت، سختی و شکل‌پذیری در زیرساخت‌های فلزی هستند. روش‌های سنتی بهسازی سازه‌های فولادی عمدتاً بر پایه اتصال ورق‌های تقویتی فولادی از طریق جوشکاری یا پیچ‌ومهره استوار بوده‌اند. این رویکردها اگرچه از منظر تئوریک ظرفیت مقطع را افزایش می‌دهند، اما در عمل با چالش‌های مهندسی متعددی روبه‌رو هستند. افزایش قابل‌توجه وزن مرده سازه، ایجاد تمرکز تنش در نواحی جوشکاری‌شده یا سوراخ‌کاری‌شده، کاهش مقاومت خستگی در محل اتصالات، استعداد بالای خوردگی گالوانیک و همچنین مشکلات اجرایی در فضاهای محدود با دسترسی دشوار، از جمله محدودیت‌های ذاتی روش‌های سنتی محسوب می‌شوند. در دهه‌های اخیر، معرفی و توسعه مواد پلیمری تقویت‌شده با الیاف (FRP) به عنوان یک جایگزین نوین و کارآمد، تحولی بنیادین در مهندسی مقاوم‌سازی ایجاد کرده است. اگرچه پیشینه استفاده از این متریال کامپوزیتی در مهندسی عمران عمدتاً به مقاوم‌سازی سازه‌های بتن‌آرمه بازمی‌گردد، اما تحقیقات گسترده و تجربیات میدانی نشان داده‌اند که اتصال مهاربندی‌شده یا چسبانده‌شده ورق‌ها و لمینیت‌های FRP به سطوح فلزی، بهبود چشمگیری در رفتار مکانیکی این اعضا به همراه دارد. نسبت بسیار بالای مقاومت به وزن، مقاومت ذاتی در برابر خوردگی، ضخامت بسیار کم (که محدودیت‌های معماری را به حداقل می‌رساند) و سهولت و سرعت بالای اجرا، دلایل اصلی اقبال روزافزون جامعه مهندسی به این فناوری است.