کتاب ایوب اثر بهنام چهرزاد انتشارات چهرزاد

۱- داستان ایوب واقعه ی یگانه ای در ادبیات پارسی ست چه جدا از آنکه تمامی توان شاعرانه و بخردانه ی تاریخ این زبان را در مسیر نبوغ آفرینشگرانه ی مدرن تحققی تکمیلی می بخشد، یادمان پیوندی را زنده میدارد که از رازورانگی روح پر ذکاوت ایرانی میراثی بزرگ و آبشخوری معنوی برای کل انسان و ادبیات جهان میسازد. این داستان که خود ثمره ی بارقه ی الهامی برین بوده است اکنون با فاصله ی بیش از ده سال و اندی از نگارش آن به ظهور میرسد تا زردوزانه جامه ای برازنده از اعجاز هنر برای ورود به آستان عبور از تعقل خاکی،ابتذال از معصیت نفس، اجابت دل، یادآوری بهشت مفقود جان و مستی الستیِ والاترین روح الهی خلقت یعنی انسان بسازد که ذات علوی او آینه ی ذات خداوند است؛ مسافر غریبی که می باید از پس رنج و صبر سالیان، با درد و واله گی توآمان خویش، خانمان زیبایی خود را بازیابد. ۲ – ایوب سرانجام غربت انسان است. داستان شاعرانه ی بزرگی ست که در جستجوی یادی بزرگ در آفریده شده است تا نماد وصال او به روح الستی دیرین ترین مستانگی باشد؛آنچه بیزار از تعقل معمول، راه به ساحت ارغنون وجود می‌گشاید تا شاید از نو شور حضورش را در تمنای زیبایی؛ در آغوش ساقیِ راستین اش، در قدح رامش یگانگی با خدا بنوشد. ۳- ایوب داستانی ست که اگرچه هرکس از ظن خود به آن مینگرد اما پاسخی الهام‌بخش نیز در اختیار هر سیر معنوی قرار میدهد و نه حتی ضرورتاً می باید چنین پاسخی دهد زیرا در کلیت خود تصویری، زندگی ای منسجم و مشعور از نفس آرمان بلند انسان است. ایوب که در پی مستی و زیبایی ازلی ست قافیه ی وجود را به واقعیت ناخوشایند از خودگمگشتگی در می بازد تا بلکه با درنوردیدن نقاب زمان و فرسایش، از نو به آنچه سزاوار آنست یعنی یادگار بهشتی اش بازرسد .ایوب را باید خواند و همیشه خواند زیرا سرود اصالت جان های عاشق و بلند نظر است.