کتاب تک‌گویی‌های زنانه بر اساسِ حروفِ الفبا اثر افشین هاشمی انتشارات چلچله

با فرهنگِ لغاتِ عامیانه محمدعلی جمالزاده شروع شد که برای استفاده‌ای گذری و تورّقی ساده روی میز بود! و البته روزهای کرونا و تعطیلیِ تآتر... چطور می‌توانستیم کاری کنیم بی‌خطرِ کنارِ هم بودن که آن‌روزها مرگ‌آور بود! باید نمایش‌هایی نوشته می‌شد تک‌نفره برای اجرا در خانه، بی‌نیاز از امکاناتِ صحنه‌ی نمایش؛ و محل ارائه فضای مجازی. پس صفحه‌ی مونا فرجاد - که نمایش‌ها برای بازیِ او نوشته می‌شد - شد تالارِ اجرا و به‌مناسبتِ نوروز، 5 فروردینِ 1400 نخستین حرف را اجرا و منتشر کردیم. پیش‌ترش البته گپَکی با یکی دو سامانه‌ی مجازی زده شد، ولی روحِ آن‌چه در نظرمان بود با سازوکارِ اداریِ آنها و سانسورهای پیامدش نمی‌خواند؛ پی نگرفتیم و چه بهتر، چراکه می‌توانستیم کارمان را بی‌پرواتر ارائه دهیم. آغازش گامی بود - نه بلند، نه کوتاه - تا درجا نمانیم؛ امّا هربار استقبالِ بیش‌تر و بیش‌ترِ مخاطبین، ما را دلگرم‌تر، مصمّم‌تر، و البته مسئول‌تر می‌ساخت. از همان نمایشِ دوّم و سوّم دیگر نه کاری ساده، که تآتری بود جدّی با تماشاگرانی جدّی‌تر، که حتا بابتِ تأخیر در انتشار - گاه به دلیلِ سرعتِ اینترنت، گاه به‌دلیلِ بدقولی‌های من در رساندنِ متن - ما را مؤاخذه می‌کردند. زمانِ پخش، ما عینن یک گروهِ حرفه‌ایِ تآتر، که قبل از اجرای اوّل اضطراب و دلهره دارد؛ و پس از تک‌گویی‌های زنانه بر اساسِ حروفِ الفبا 148 148 انتشار عینن یک گروهِ جوانِ تآتر، ذوق‌زده و دل‌نگرانِ نظرات و واکنشِ بینندگان. و این احساس تا آخرین حرف باقی بود. قصّه‌ها یا از حوادثِ روزانه‌ی پیرامون‌ می‌آمد یا خودِ واژه‌های آن حرف قصّه‌شان را پیشنهاد می‌کردند، و البته این مرحله - یافتنِ قصّه - سخت‌ترین بخشِ نوشتن بود...