آلبوم موسیقی گر بنگری به سویم اثر فوزیه مجد و دلبر حکیم آوا نشر ماهور

«آوازهای پرِما، مجموعه‌ی آوازهای پْرِما، شامل چهار قطعه برای پیانو، بر پایه‌ی ملودی چهار آواز ساخته شده است. این آوازها، باجن bhajan (با میان اَ و آ، و جن میان اِ و اُ صدا می‌دهند) نام دارند و آن‌ها را بین سال‌های ۷۲ و ۷۹ نوشته‌ام، و بارها با شرکت عده‌ای آن‌ها را خوانده‌ایم. باجن، واژه‌ای سانسکریت برای آوازهای عبادی و، در اصل، نوعی ذکر موسیقایی است که در طول یک آیین عبادی خوانده می‌شود و متن دربرگیرنده‌ی اسامی مقدس در ادیان گوناگون است…زندگی عشق است، آواز این باجن به تاریخ 26 تیر 1379 ساخته شده و روایت پیانوییِ آن توسط دلبر حکیم‌آوا در فرهنگسرای نیاوران، در پاییز 1380، اجرا شد. گل سرخی کن زندگی را، آواز در 10 خرداد 1374 و برای پیانو، مانند دو قطعه‌ی بعدی، در آذر 1381 نوشته شده است.گر بنگری به سویم، آواز از مجموعه‌ی ۸ باجن که بین سال‌های ۱۳۷۱ و ۱۳۷۲ نوشته شده انتخاب شده است. عشق چون اندیشه، تمِ آواز این قطعه به تاریخ آبان 1378 ساخته شده است. برای ستاره‌ها، برای ستاره‌ها پس از یک سکوت طولانی به وجود آمد، در حد یک بازتاب موسیقایی بر محور تجربه‌های درونی و بیرونی یک دوران از زندگی‌ام. یک زندگی‌نامه. میان مجموعه‌ی آواز لیلی (زمستان 1358) و برای ستاره‌ها (زمستان 1371)، تنها یک قطعه برای پیانو، گفت‌وگو 88 (1367) و یک آواز، پنداری (1369)، نوشته شده بود و فرا رسیدن قطعه‌ی برای ستاره‌ها، و نگارش آن، فرآیندی شد برای تهی شدن، و رهایی از سنگینی یادبودها و رویدادهای گذشته. سوئیت ایرانی، نخستین طرح سوئیت ایرانی در شش موومان برای پیانو در خرداد 1345 نوشته شد. دو سال بعد، به شکل طرحی مقدماتی برای یک ارکستر با سازهای زهی، فلوت، ابوا، باسون، ضرب، دایره و سنتور تنظیم شد که این طرح مجدداً در 1349 برای سازهای زهی بازنویسی و قطعه ی جدیدی جایگزین موومان چهارم پیشین شد. آخرین بازنویسی برای پیانو بر مبنای نوشته‌ی 1349 صورت گرفته و در دی و بهمن 1376 نوشته شده است. پایکوبی در دهکده، در روستایی دوردست جشنی به پا است و مردم روستا می‌رقصند. اکورهای تکراری رقص را اعلام می‌کنند و در پی آن، یک موتیو تْریُوله می‌آید که گسترش و پرورش گوناگون این موتیو، کل اثر را شکل می‌دهد. آن را در 22 سالگی نوشته‌ام و در 1376 با جزئیات اندکی بازنویسی شده‌است.»