کتاب دلاویزترین اثر فریدون مشیری

مجموعه شعر «دلاویزترین» گزیده‌ای از اشعار فریدون مشیری را دربردارد. فریدون مشیری (1379 - 1305) سرودن شعر را از نوجوانی و تقریبا از پانزده سالگی آغاز کرد. اولین مجموعه‌ی شعرش با نام «تشنه‌ی توفان» در 28 سالگی او با مقدمه‌ی محمدحسین شهریار و علی دشتی در 1334 به چاپ رسید. عبدالحسین زرین‌کوب در باره‌ی شعر مشیری می‌نویسد: «در طی سال‌ها شاعری، فریدون از میان هزاران فراز و نشیب روز، از میان هزاران شور و هیجان و رنج و درد هر روزینه آن چه را به روز تعلق دارد، به دست روزگاران می‌سپارد و به قلمرو افسانه‌های قرون روانه می‌کند. چهل سالی – بیش و کم – هست که او با همین زبان بی‌پیرایه‌ی خویش، واژه واژه با همزبانان خویش همدلی دارد... زبانی خوش‌آهنگ، گرم و دلنواز. خالی از پیچ و خم‌های بیان ادیبانه‌ی شاعران دانشگاه‌پرورد و در همان حال خالی از تاثیر ترجمه‌های شتاب‌آمیز شعرهای آزمایشی نوراهان غرب.» با هم شعر با برگ را می‌خوانیم: «حریق خزان بود/ همه برگ‌ها آتش سرخ، همه شاخه‌ها شعله زرد/ درختان همه دود پیچان به تاراج باد/ و برگی که می‌سوخت، میریخت، می‌مرد/ و جامی سزاوار چندین هزار نفرین که بر سنگ می‌خورد/ من از جنگل شعله‌ها می‌گذشتم/ غبار غروب به روی درختان فرو می‌نشست/ و باد غریب، عبوس از بر شاخه‌ها می‌گذشت/ و سر در پی برگ‌ها می‌گذاشت/ فضا را صدای غم‌آلود برگی که فریاد می‌زد/ و برگی که دشنام می‌داد/ و برگی که پیغام گنگی به لب داشت/ لبریز می‌کرد/ و در چشم برگی که خاموش خاموش می‌سوخت/ نگاهی که نفرین به پاییز می‌کرد/ حریق خزان بود/ من از جنگل شعله‌ها می‌گذشتم/ همه هستی‌ام جنگلی شعله‌ور بود/ که توفان بی‌رحم اندوه/ به هر سو که می‌خواست می‌تاخت/ می‌کوفت، می‌زد، به تاراج می‌برد/ و جانی که چون برگ/ می‌سوخت، می‌ریخت، می‌مرد/ و جامی سزاوار نفرین که بر سنگ می‌خورد/ شب از جنگل شعله‌ها می‌گذشت/ حریق خزان بود و تاراج باد/ من آهسته در دود شب رو نهفتم/ و در گوش برگی که خاموش می‌سوخت گفتم/ مسوز این چنین گرم در خود، مسوز/ مپیچ این چنین تلخ بر خود، مپیچ/ که گر دست بیداد تقدیر کور/ تو را می‌دواند به دنبال باد/ مرا می‌دواند به دنبال هیچ» کتاب حاضر را نشر «چشمه» منتشر کرده است.