کتاب دشمن اثر جی. ام. کوتسی

واقعا در جزیره‌ای کنار مردی به نام کروزو گرفتار شده بودم. مردی انگلیسی که برای من به قدر لاپ‌لندهای بیگانه بود. وقتی از کلبه بیرون رفتم، جمعه را جایی ندیدم و از این بابت خوشحال بودم. قدری راه رفتم و جایی نشستم که خودم را جمع و جور کنم. دسته‌ای گنجشک لای بوته‌ها جا خوش کرده بودند و با کنجکاوی سرشان را جلو و عقب می‌بردند. اصلا نمی‌ترسیدند چون از ازل هیچ آسیبی از نوع بشر ندیده بودند. باید از آمدن به جزیره پشیمان می‌شدم؟ بخت مرا به جزیره کروزو آورده و گرفتار کرده بود. در دنیای بخت مگر بهتر و بدتر وجود دارد؟ تن به امواج می‌سپاریم و در چشم به هم زدنی هوشیاری‌مان سست می‌شود. خوابیم و وقتی بیدار می‌شویم سمت و سوی زندگی‌مان را گم کرده‎ایم. چه هستند این چشم به هم زدن‌ها که تنها سیستم دفاعی کارساز در برابرشان هوشیاری ابدی و غیر انسانی است؟ شاید شکاف‌ها و رخنه‌هایی باشد که صداهایی دیگر، از درون آن‌ها کلام را به زندگی ما می‌دمند. به چه حقی گوش شنیدن این صداها را نداریم؟