مجله مدیریت ارتباطات شماره 150

کوچ اجباری آنچه با فیلترشدن اینستاگرام و واتس‌اپ برای کاربران ایرانی پیش آمد، برایشان ناآشنا نبود. آنها بسته به سن‌وسال‌شان و میزان و نحوۀ استفاده‌شان از پیام‌رسان‌ها و شبکه‌های اجتماعی خارجی پیش از این فیلترشدن تلگرام، توییتر، وایبر و فیس‌بوک را به چشم دیده و هر بار از یکی به دیگری کوچیده بودند. هرچند این بار بنا به نظر کارشناسان فضای مجازی، تعیین اینکه کوچ بعدی ایرانیان چه سمت‌وسویی خواهد داشت، پیچیده‌تر از دفعات قبل است؛ پیچیده از این بابت که این ‌روزها جامعۀ ملتهب ما در بی‌اعتمادترین وضعیت بین دولت و ملت به سر می‌برد. حال در چنین شرایطی کسانی می‌خواهند میلیون‌ها کاربر در خارج و داخل کشور را به سمت پلتفرمی سوق بدهند که تماماً در اختیار حاکمیت است. در این پرونده صاحب‌نظران این حوزه دربارۀ امکان یا امتناع این امر سخن گفته‌اند؛ مینا والی، حامد بیدی، مسعود زمانی، محمد کشوری، رضا قربانی، محمد رهبری و مرضیه ادهم از جمله کسانی هستند که در این‌باره قلم زده‌اند. چرخۀ شوم در پروندۀ دیگری به بحث ارتباطات سیاسی پرداخته شده و اینکه «رابطۀ خشونت‌آمیز میان معترضان و حاکمیت چه تبعاتی برای جامعه در پی خواهد داشت؟» برخی سیاست‌مداران اصرار دارند که کنش‌ها باید به سمت خشونت‌پرهیزی برود و رفتارهای خشونت‌آمیز دو طرف را نقد می‌کنند. اینان معتقدند که آن روی سکۀ راهبردهای خشونت‌آمیز، خطر بیگانه‌سازی افکار عمومی با جنبش است؛ چراکه پایبندی معترضان به رفتارهای خشونت‌آمیز باعث می‌شود این ابزارها تا مدت‌زمانی در سپهر سیاسی و اجتماعی جامعه باقی بماند و نمی‌توان به‌آسانی، آن را از کف خیابان جمع کرد. گفت‌وگو با دکتر جلالی ندوشن، روان‌پزشک و مهدی مقدری، کنشگر سیاسی از جمله مطالب این پرونده هستند. جز این دکتر بابک زمانی، نورولوژیست از نسبت خشونت و مغز در این پرونده نوشته است. از آقای رقابی تا نیت‌گرایی وحید آگاه، استاد حقوق ارتباطات و عمومی دانشگاه علامه طباطبایی از حق بر اینترنت گفته است. اشکان قشقایی در مقاله‌ای با نام «خیابان مهم‌ترین رسانه است» از این نوشته که حتی در دوران جدید هم کماکان خیابان چیزهای بیشتری برای گفتن دارد تا رسانه‌ها. نیوشا طبیبی، نویسنده و پژوهشگر فرهنگ غذا این‌بار به سراغ چلوکبابی رقابی رفته و تأثیری که او در معرفی غذای ایران در جهان داشت.