کتاب در بند گرسنگی اثر حامد مهر آفرین نشر متخصصان

یکی دو سال بود آشنا شده بودیم و وقتی که با حرارت از هنرش تعریف و تمجید کردم صمیمی شدیم. فکر می‌کنم تنها کسی که از کارش تعریف می‌کرد من بودم. شاید دلم برایش سوخت یا شاید هم برای تنهایی خودم. بعداً متوجه شدم هر دو تنها هستیم و علاقه‌مند به کارهای هنری و البته بدبختانه هر دوی ما وضعیت مالی خوبی نداشتیم. چند وقتی بود که از هم خبر نداشتیم. هرکدام راه خودمان را رفته بودیم اما خانه‌اش را بلد بودم. شاید می‌توانستم شب را نزد او بگذرانم. از اینکه قبل از این سراغش نرفته بودم افسوس خوردم. گرسنگی حافظه‌ام را ضعیف کرده بود. پاک فراموشش کرده بودم. لباس پوشیدم و در آینه خودم را نگاه کردم. گویی هر بار لاغر‌تر از قبل به نظر می‌آمدم. پوست‌واستخوان شده بودم. خدایا، چه به سرم داشت می‌آمد‌؟! تا کی باید مانند سگ‌های ولگرد در کوچه‌ و خیابان به دنبال غذا می‌گشتم؟ این‌همه سال بس نبود؟ باز هم خود را در آینه برانداز کردم. نباید به این چیزها فکر می‌کردم‌. سر و وضعم بد نبود. فقط کافی بود کمی محکم راه بروم. باید می‌توانستم کمی قرص‌تر صحبت کنم: «سلام دوست نازنینم، از این‌طرف‌ها رد می‌شدم گفتم احوالی بپرسم. باید اعتراف کنم دلم برای نوازندگی‌ات تنگ شده بود. آخه هیشکی مثل تو نمی‌تونه به اون زیبایی آهنگ بسازه. راستی! کار جدید چه در بساط داری که گوش‌های من آماده شنیدنه». یا اینکه: «سلام هنرمند بزرگ، دلم برای هنرت تنگ شده بود. از این‌طرف‌ها رد می‌شدم گفتم احوالی بپرسم». آه خدایا... فقط تو می‌دانستی چه چیزی مرا به آنجا می‌کشاند. یک شکم خالی انسان را به چه کارهایی که مجبور نمی‌کند. داشتم برای یک وعده غذا چاپلوسی را تمرین می‌کردم. آن هم برای کسی که از خودم بدبخت‌تر بود. چه بازی‌ها که به سر انسان نمی‌آورد زندگی. داشتم تمرین می‌کردم چطور حرف بزنم که متوجه نشود گرسنه هستم. متوجه نشود برای غذا آمده‌ام. بیشتر از این صبر نکردم. قبل از اینکه نقش بر زمین می‌شدم باید بیرون می‌زدم.