کتاب لبخند ژوکوند ماما اثر حمیرا موسوی فرد نشر متخصصان

سلام من یک سال طرح در سوسنگرد گذراندم شهری که با مرکز خوزستان که اهواز باشه نزدیک یک ساعت فاصله دارد ولی وقتی اونجا رفتم دیدم بقدری شرایط سخت است و کمبود داشت که در قلبم گریه می‌کردم بابت ظلمی که به مردم شده بود، بابت نبود بهداشت و …به‌خصوص زنان هموطنم که با چه سختی‌هایی مواجهند خیلی چیزها با حداقل‌ها می‌سازند و دم بر نمی‌آورند. البته جنگ تازه تموم شده بود اولش خیلی پشیمون شدم که ای کاش جای دورتر و سروسامون‌تری رو انتخاب می‌کردم ولی بعد از گذشت کمتر از یک ماه متوجه شدم با این همه سختی و کمبودهایی که دارند چقدر با ما که جزء پرسنل بیمارستان بودیم با احترام و محبت برخورد می‌کردند. ممکنه کاری اشتباه انجام می‌دادند ولی می‌دونستم به عمد نیست. بسیار خرافاتی، بسیار پابند سنت بودند. بقدری سازش پیدا کرده بودم که وقتی طرحم تمام شد با چشمانی اشک‌آلود خداحافظی کردم و الان بعد از گذشت چند دهه هنوز جزو خاطرات عزیزم است. وقتی فکر می‌کنم نوزادانی که بدنیا آورده‌ام الان بیش از سی ساله‌اند دلم شاد می‌شود. یه روز برمی‌گردم ببینم چه تغییراتی کرده حتما بهتر شده کاش می‌شد بهشون بگم چقدر دوسشون دارم و نگاه‌های مهربان و نجیبشون هنوز به یادم هست. هنوز که خوابم می‌برد خواب اون زایشگاه با دیوارهای تبله کرده را می‌بینم صدای زائو را می‌شنوم ولی تو اتاقا کسی نیست. صدا می‌زنم زنوبه نعیمه کجایید زایمان داریم ولی نیستند. خیلی جاها از درون گریستم ولی در ظاهر به روی خودم نیاوردم و لبخند زدم بخاطر همین اسم کتابم شد لبخند ژوکوند ماما...