کتاب داعش، سینما، و مرگ اثر ژان‌لویی کومولی ترجمه محمدرضا شیخی انتشارات خوانه

جلادهای داعش از کشتارهاشان فیلم می‌گیرند. این فیلم‌های به‌نسبت موجز، پس از مونتاژ و میکس، به عنوان‌بندی و موسیقی و میان‌نویسْ مُلبس و بلافاصله در اینترنت منتشر می‌شوند. اصلِ ثابتِ همه‌ی آن‌ها این است که هدف از ساختن‌شان دیده و شنیده‌شدن است. بر حسبِ همین هدف است که بحثِ میزانسن پیش می‌آید، حتی مختصر. دوربین به فردِ غرق‌شده نزدیک می‌شود تا در نمای بسته از ردوُنشانِ احتضار بر چهره‌اش فیلم بگیرد؛ دوربینی دیگر حرکتِ گردن‌زنی را دنبال می‌کند، به گونه‌ای که امکانِ مشاهده‌ی جزئیاتی فراهم آید که شاید فردِ حاضر در صحنه اصلاً نتواند ببیند. این همان اصراری است که در اغلبِ فیلم‌های هرزه‌نگارانه شاهدیم. نمای نزدیک و ریزه‌کاری هر دو نشانه‌های اشتهای دیدنِ همه‌چیزند، آن هم از نزدیک‌ترین فاصله، بدونِ هیچ مانعی. ژان‌لویی کومولی در «داعش، سینما، و مرگ»، برای تحلیلِ نسبتِ سینما و مرگ، به چیستیِ این کلیپ‌های کشتار می‌پردازد که، طبقِ «منظر»های برادرانِ لومیِر، واجدِ ویژگی‌های اصلیِ تصویربرداریِ سینماتوگرافیک‌اند: قاب‌بندی + ضبط + پخش، با این تفاوت که در آن‌ها چنین ویژگی‌هایی صرفاً به منظورِ ساختنِ سلاحی برای وحشت‌انگیزیِ جمعی به کار می‌رود.