کتاب The Perfect Nanny اثر Leila Slimani انتشارات هدف نوین

می‌دانیم که یک پرستار دو بچه‌ای را که به او سپرده شده کُشته است. اما آن‌چه بیشتر در این داستان نامتعارف قابل توجه است تحلیل رابطه خاص میان یک مادر و کسی است که او برای نگهداری از فرزندانش استخدام کرده است. لیلا سلیمانی نویسنده و روزنامه‌نگار مراکشی‌تبار اهل فرانسه است که با این رمان موفق به کسب جایزه «گنکور» مهم‌ترین جایزه ادبیات فرانسه شده و در آن به خواسته‌های ممنوعه والدین از پرستاران بچه و همچنین تنش‌های نژادی و طبقاتی پرداخته است. در این رمان که به شکل مسحورکننده‌ای پرپیچ و خم است تنها یک چیز کاملا روشن است: تنهایی می‌تواند شما را دیوانه کند. پارک‌ها، بعد از ظهرهای زمستانی پر هستند از خانه به دوش‌ها، آواره‌ها، بیکاران و سالخوردگان، بیماران، بی‌خانمان‌ها و آدم‌های متزلزل. آن‌هایی که کار نمی‌کنند و هیچ چیزی تولید نمی‌کنند. آن‌ها که پول در نمی‌آورند. در فصل بهار البته دلداده‌ها برمی‌گردند، زوج‌های مخفی زیر زیزفون‌ها و در آلاچیق‌های پرگل مامنی پیدا می‌کنند و گردشگران از مجسمه‌ها عکس می‌اندازند. زمستان، چیز دیگری است. اطراف سرسره یخ زده، پرستارها و گله بچه‌هایشان حضور دارند. بچه‌ها در کاپشن‌هایی پیچیده شده‌اند که جلوی دست و پایشان را می‌گیرد، کوچولوها مثل عروسک‌های تنومند ژاپنی می‌دوند در حالی که آب دماغشان راه افتاده و انگشت‌هایشان بنفش شده است. بخار سفیدی را از دهانشان بیرون می‌دهند و با دیدنش شگفت زده می‌شوند. در کالسکه‌ها، بچه‌هایی که با کمربندها مهار شده اند بزرگ‌ترهایشان را تماشا می‌کنند. شاید برخی از این وضعیت احساس افسردگی و بی‌صبری می‌کنند. احتمالا عجله دارند خودشان را گرم کنند که از رواق‌های چوبی بالا می‌روند. این پا و آن پا می‌کنند تا از مراقبت زنانی بگریزند که آن‌ها را با دستی مطمئن یا خشن، آرام یا ذله گرفته‌اند. زنانی با لباس‌های آفریقایی بلند و نازک در زمستان یخ زده.