تابلو خطاطی به سبک نستعلیق مدل kh07

به نام خدا ضمن تشکر از خرید شما، در ذیل، به صورت مختصر، مفهوم و معنی شعر نوشته شده در تابلو توضیح داده می شود. لازم به ذکر است که خط نوشته شده در تابلو چاپی نیست و با قلم دست نویس شده است. «عیب رندان مکن ای زاهد پاکیزه سرشت» شاعر: حافظ غزل شماره 80 وزن: فعلاتن فعلاتن فعلاتن فعلن (رمل مثمن مخبون محذوف) عیب رندان مکن ای زاهد پاکیزه سرشت که گناهان بر تو نخواهند نوشت مفهوم: ای زاهد پاکدامن، به عیب‌ها و ناپاکی‌های زیرکان نپرداز و آنها را نکوب، زیرا گناهان دیگران به تو ارتباطی ندارد و در روز قیامت به پای تو نمی‌نویسند. من اگر نیکم و گر بد تو برو خود را باش هر کسی آن دِرَوَد عاقبت کار که کِشت مفهوم: اگر من خوب باشم یا بد، تو به خودت برس و خودت را بساز. هر کسی در نهایت نتیجه کارهایش را درو می‌کند، چه خوب و چه بد. همه کس طالب یارند؛ چه هشیار و چه مست همه جا خانه عشق است؛ چه مسجد چه کِنشت مفهوم: همه افراد، چه هشیار و چه مست، خواهان معشوق هستند. در هر مکان، عشق حضور دارد؛ چه در مسجد و چه در کنیسه و میخانه. ناامیدم مکن از سابقه لطف ازل تو پسِ پرده‌چه‌دانی‌که‌که‌خوب‌است‌وکه‌زشت؟ مفهوم: مرا از رحمت و لطف بی‌نهایت ناامید نکن؛ تو که در پس پردة واقعیت‌ها جهان، نمی‌دانی چه چیز خوب است و چه چیز بد. خلاصه: این شعر از حافظ، انتقاد از زاهدانی است که به قضاوت و عیب‌جویی دیگران می‌پردازند. او می‌گوید که هر کس باید به خود و اعمال خود توجه و از قضاوت درباره‌ی دیگران پرهیز کند. از نظر حافظ، عشق و دوستی در میان همه‌ افراد وجود دارد، چه هشیاران و چه مستان. او همچنین به مفهوم لذت از زندگی و اهمیت عشق در زندگی اشاره می‌کند. حافظ بیان می‌کند که نباید از محبت و لطف ازلی ناامید بود، زیرا کسی نمی‌تواند به‌ درستی خوب و بد را تعیین کند. در نهایت، حافظ می‌گوید که اگر در لحظه مرگش هم فرصتی باشد، باید از لذت‌های دنیا بهره‌مند شود تا به بهشت برود.