کتاب اصلاً به حرف‌هایم گوش نمی‌کنی! اثر کیت مورفی انتشارات راوشید

آخرین باری که واقعاً با جان و دل به حرف‌های کسی گوش دادید یا کسی به حرف‌های شما گوش داد، کی بود؟! مردم در غذاخوری‌ها فقط وزوز می‌کنند، روابط انسانی در شبکه‌های اجتماعی مجازی به شدت سطحی شده، گفتگوها در اغلب جلسه‌ها بصورت یکطرفه از سوی سخنران انجام می‌شوند. چه اتفاقی برای عواطف ما افتاده که اینقدر خشک شده؟ این صحنه رایج را تصور کنید. در یک مهمانی شام خانوادگی روبروی کسی نشسته‌اید که از غروب تا حالا داشته بی‌وقفه به صفحه تلفن همراهش نگاه می‌کرده که با دستش زیر میز نگه داشته، به دیگرانی که آنجا حضور ندارند پیام می‌فرستد و گاهی با خودش لبخند می‌زند. اگر دو یا سه دهه پیش بود، بدون ‌تردید از این همه بی‌ادبی حیرت‌زده می‌شدید، اما این روزها ترجیح دادن وسایل ارتباطی مجازی به آدم‌های اطرافمان چندان عجیب و غریب به نظر نمی‌رسد. این از جمله موضوع‌هایی است که کِیت مورفی در کتاب حاضر با عنوان «اصلاً به حرف‌هایم گوش نمی‌کنی!» کندوکاو می‌کند. اما آیا این مسئله اهمیتی دارد؟ خانم مورفی عقیده دارد که این روند تازه بر اساس موج سهمگینی از یافته‌های پژوهشی و آمار جامعه‌شناختی آشکار می‌کند که ما انسان‌ها اکنون داریم به درون جهانی پادآرمانی فرو می‌رویم که پیش از این تنها در رمان‌های خیالی دیده میشد. در طول یک سده گذشته، میانگین مدتی که مردم در طول بیداری روز برای یکدیگر سراپاگوش می‌ایستند تقریباً نصف شده، یعنی از 42 به 24 درصد. در نظرسنجی که در سال 2019 برروی 20 هزار نفر انجام شد، حدود نیمی از مشارکت‌کنندگان اظهار کردند که هیچ تعامل شخصی معناداری با کسی ندارند، درست همانطور که اُمید به زندگی به خاطر اقدام به خودکشی، اعتیاد به مواد مخدر، مصرف الکل و سایر ناراحتی‌های مرتبط با تنهایی و روان‌پریشی در حال کاهش است. افزون بر این، تنهایی بر سلامتی جسمانی تأثیر ویرانگر می‌گذارد. نوجوانانی که شبانه‌روزی در شبکه‌های اجتماعی می‌گردند، با احتمال 27% بیشتر از کسانی که زمان زیادی در دنیای مجازی نیستند، دچار افسردگی بالینی می‌شوند. یکی از مطالعات اخیر توسط شرکت مایکروسافت به این یافته رسید که گسترۀ توجه مردم از سال 2000 تاکنون بین 8 تا 12 درصد کمتر شده است.